17 lutego 1941 roku, gestapo aresztowało ojca Maksymiliana Marię Kolbego, franciszkanina, założyciela klasztoru i największego w Polsce wydawnictwa prasy i książki religijnej w Niepokalanowie koło Warszawy.
Po aresztowaniu ojciec Kolbe trafił do więzienia na Pawiaku, a potem do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz. Tam, w sierpniu 1941 roku oddał dobrowolnie życie za innego więźnia. Został beatyfikowany przez papieża Pawła VI, a później kanonizowany przez Jana Pawła II.
Podczas II wojny światowej Niemcy dwukrotnie aresztowali ojca Kolbego
Pierwszy raz - we wrześniu 1939 roku - wraz z kilkudziesięcioma innymi zakonnikami, i wówczas, po pobycie w kilku obozach, w grudniu wrócili oni do Niepokalanowa.
Za drugim razem, po aresztowaniu 17 lutego 1941 roku, ojciec Kolbe został osadzony na Pawiaku. Franciszkanie bezskutecznie starali się o uwolnienie ojca Kolbego, a 20 z nich zgłosiło się dobrowolnie jako zakładnicy.
Na Pawiaku ojciec Kolbe pracował w więziennej bibliotece i przebywał w izbie chorych. Według relacji współwięźniów, osadzeni darzyli go szacunkiem i zaufaniem. Duchowny udzielał im sakramentu spowiedzi i prowadził rekolekcje wielkopostne.
Niemcy zamknęli ojca Kolbego w jednej celi z Tadeuszem Chrościckim, który w 1971 roku wspominał, że zakonnik początkowo odmówił przebrania się w więzienny strój. Zrobił to jednak, nie chcąc dopuścić do zbezczeszczenia habitu.
Dobrowolnie oddał życie za innego więźnia
28 maja 1941 roku ojciec Maksymilian Kolbe został przewieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz (od 1942 Auschwitz-Birkenau), gdzie dobrowolnie oddał życie za innego więźnia. Ocalony, Franciszek... Czytaj więcej





















































